ၿမန္မာၿပည္မွာေနၾကသည္။ (***Spoiler Warning***)
ခ်ယ္ရီသစၥာ စာၾကည့္တိုက္ကေန ဖတ္မိတဲ့စာေလးေတြထဲက ဆရာမ ေဒၚမိုးမိုး(အင္းလ်ား)ရဲ ့ ၿမန္မာၿပည္မွာေနၾကသည္ စာအုပ္ေလးကို ၿပန္ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးလဲၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး ၿမန္မာၿပည္တႏွံ ့ တလ်ားမွာ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ရွိတဲ့ ခင္စိုး၊ မိုးေက်ာ္၊ မတာ၊ မညိဳၿပာ နဲ ့ရီရီမာတို ့အေၾကာင္းေတြကို ထိုင္စဥ္းစားရင္း ငိုင္ေနမိပါတယ္။ ၁၀ႏွစ္၁၁ႏွစ္ အရြယ္နဲ ့ မလိုက္ေအာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ အထမ္းသမားေလး ခင္စိုးကို ခုစာဖတ္ေနတဲ ့မိတ္ေဆြ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားတက္ဘူးရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ ့ဘူးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲေတြ ့ဘူးပါတယ္။ နာမည္ကေတာ့ ခင္စိုး ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ သူ ့ထက္စာရင္အမ်ားၾကီးခ်မ္းသာတဲ ့သူေတြရဲ့ အထုတ္ထမ္းသမားေလးေပါ့။ ဒီလိုဘဲ ပုပၸား-ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ကားေမာင္းတဲ့ မိုးေက်ာ္ေတြ၊ ၿမန္မာၿပည္အႏွံ ့ေပါ့။ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထဲ အတြက္မရုန္းနိဳင္ဘဲ မိဘညီအစ္ကို တစ္မိသားစုလံုးအတြက္ သူ ့ေနာင္ေရးကို စြန့္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးေနတဲ ့ မိုးေက်ာ္။ အသိအမွတ္ေတာင္ အၿပဳမခံရရွာပါဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာအမ်ားၾကီးပါ။ ေနာက္ စစ္ကိုင္းေကာင္းမွဳ ့ေတာ္ ဘုရားၾကီးကိုမွီခို အသက္ေမြးတဲ ့ မတာ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ပီပီ လွခ်င္ပခ်င္ စိတ္ကစားခ်င္ရွာတဲ ့ မတာ။ ေနာက္ ညဏ္ထက္ေသာ္လဲ ဆင္းရဲရွာလို ့ေက်ာင္းမေနနိဳင္ေတာ့ဘဲ ေစ်းဗန္းေခါင္းရြက္ေရာင္းရရွာတဲ့ ေကာလိယေခ်ာင္းေဘးမွာေနတဲ ့ မညိဳၿပာ။ မိန္းကေလးဘဲ ေသစာရွင္စာ ၃တန္း၊ ၄တန္းေလာက္ေရာက္ ေတာ္ေရာေပါ့ဆိုတဲ့ထဲ ပါသြားရွာတဲ့ မညိဳၿပာေလးေတြ။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရွ ့ ကလူေတြ အားလံုးထက္ ကံပိုေကာင္းတဲ ့ ရီရီမာ။ ၁၀တန္းေအာင္၊ မၾကာခင္မွာ ဘြဲ ့ရမည့္ ရန္ကင္း ၁၂လံုးတန္းက အရာရွိသမီး။ သို ့ေသာ္ ဖခင္အရာရွိက မဟုတ္တာမလုပ္တဲ့ အရာရွိ။ ရီရီမာနဲ့ သူ ့မိခင္တို ့က အမ်ားနည္းတူ မိုးခါးေရေသာက္ေစခ်င္ေသာ္လဲ၊ မေသာက္တဲ့သူ။ ေခတ္နဲ ့ဆန့္က်င္ရင္း ေနာက္ဆံုး ေခတ္ေရစီးထဲဘဲ ေမ်ာပါၾကရပံု။
ဆရာမဟာ ဒီစာအုပ္ကို ၁၉၈၃ မွာေရးတာပါ။ ခုဆိုရင္ သူတို ့ဘ၀ေတြ နဲနဲမ်ားပိုၾကမ္းေနမလား မဆိုသာပါ။ သူတို ့ ေတြအားလံုးကို ၿမန္မာၿပည္အႏွံ ့အၿပားမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္းေတြ ့နိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာလဲ သူတို ့ ေတြလိုပါဘဲ။ ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမရွိရင္ေတာင္၊ အနာဂါတ္ စိတ္ကူးေတြ၊ ၀ိညဥ္ေတြက ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနၾကတာပါဘဲ။ သူတို ့လိုဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ဘ၀ေတြကိုရုန္းေနၾကတာပါဘဲ။ နဲနဲ ပိုကံေကာင္းခ်င္လဲ ေကာင္းမွာေပါ့ေလ။ ဒီဘေလာဂ့္ကို ေရးနိုင္၊ ဖတ္နိဳင္တယ္ ဆိုကတည္းက။ သူတို ့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ေလာက္ ကံမေကာင္းရွာဘူး။ သူတို ့က ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမ်ားစုပါ။ ဆရာမေရးတာဖတ္ၿပီး တစ္ခုခုလုပ္မ်ားေပးလို ့ရရင္ လုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ လုပ္ေပးခြင့္ရဖို ့လဲ ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆရာမလက္ရာေလး၊ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါဦးခင္ဗ်ာ။ ခ်ယ္ရီသစၥာ စာၾကည့္တိုက္ရဲ ့ အဖိုးမၿဖတ္နိဳင္တဲ ့ရတနာေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ီDownload from Uploading
Download from Send Space
Cherry Thitsar Myanmar Library
Tags: Myanmar Literature Library
ခ်ယ္ရီသစၥာ စာၾကည့္တိုက္ကေန ဖတ္မိတဲ့စာေလးေတြထဲက ဆရာမ ေဒၚမိုးမိုး(အင္းလ်ား)ရဲ ့ ၿမန္မာၿပည္မွာေနၾကသည္ စာအုပ္ေလးကို ၿပန္ေ၀ငွခ်င္ပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးလဲၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး ၿမန္မာၿပည္တႏွံ ့ တလ်ားမွာ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ရွိတဲ့ ခင္စိုး၊ မိုးေက်ာ္၊ မတာ၊ မညိဳၿပာ နဲ ့ရီရီမာတို ့အေၾကာင္းေတြကို ထိုင္စဥ္းစားရင္း ငိုင္ေနမိပါတယ္။ ၁၀ႏွစ္၁၁ႏွစ္ အရြယ္နဲ ့ မလိုက္ေအာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ အထမ္းသမားေလး ခင္စိုးကို ခုစာဖတ္ေနတဲ ့မိတ္ေဆြ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားတက္ဘူးရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ ့ဘူးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လဲေတြ ့ဘူးပါတယ္။ နာမည္ကေတာ့ ခင္စိုး ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ သူ ့ထက္စာရင္အမ်ားၾကီးခ်မ္းသာတဲ ့သူေတြရဲ့ အထုတ္ထမ္းသမားေလးေပါ့။ ဒီလိုဘဲ ပုပၸား-ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ကားေမာင္းတဲ့ မိုးေက်ာ္ေတြ၊ ၿမန္မာၿပည္အႏွံ ့ေပါ့။ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထဲ အတြက္မရုန္းနိဳင္ဘဲ မိဘညီအစ္ကို တစ္မိသားစုလံုးအတြက္ သူ ့ေနာင္ေရးကို စြန့္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးေနတဲ ့ မိုးေက်ာ္။ အသိအမွတ္ေတာင္ အၿပဳမခံရရွာပါဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာအမ်ားၾကီးပါ။ ေနာက္ စစ္ကိုင္းေကာင္းမွဳ ့ေတာ္ ဘုရားၾကီးကိုမွီခို အသက္ေမြးတဲ ့ မတာ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ပီပီ လွခ်င္ပခ်င္ စိတ္ကစားခ်င္ရွာတဲ ့ မတာ။ ေနာက္ ညဏ္ထက္ေသာ္လဲ ဆင္းရဲရွာလို ့ေက်ာင္းမေနနိဳင္ေတာ့ဘဲ ေစ်းဗန္းေခါင္းရြက္ေရာင္းရရွာတဲ့ ေကာလိယေခ်ာင္းေဘးမွာေနတဲ ့ မညိဳၿပာ။ မိန္းကေလးဘဲ ေသစာရွင္စာ ၃တန္း၊ ၄တန္းေလာက္ေရာက္ ေတာ္ေရာေပါ့ဆိုတဲ့ထဲ ပါသြားရွာတဲ့ မညိဳၿပာေလးေတြ။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရွ ့ ကလူေတြ အားလံုးထက္ ကံပိုေကာင္းတဲ ့ ရီရီမာ။ ၁၀တန္းေအာင္၊ မၾကာခင္မွာ ဘြဲ ့ရမည့္ ရန္ကင္း ၁၂လံုးတန္းက အရာရွိသမီး။ သို ့ေသာ္ ဖခင္အရာရွိက မဟုတ္တာမလုပ္တဲ့ အရာရွိ။ ရီရီမာနဲ့ သူ ့မိခင္တို ့က အမ်ားနည္းတူ မိုးခါးေရေသာက္ေစခ်င္ေသာ္လဲ၊ မေသာက္တဲ့သူ။ ေခတ္နဲ ့ဆန့္က်င္ရင္း ေနာက္ဆံုး ေခတ္ေရစီးထဲဘဲ ေမ်ာပါၾကရပံု။
ဆရာမဟာ ဒီစာအုပ္ကို ၁၉၈၃ မွာေရးတာပါ။ ခုဆိုရင္ သူတို ့ဘ၀ေတြ နဲနဲမ်ားပိုၾကမ္းေနမလား မဆိုသာပါ။ သူတို ့ ေတြအားလံုးကို ၿမန္မာၿပည္အႏွံ ့အၿပားမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္းေတြ ့နိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာလဲ သူတို ့ ေတြလိုပါဘဲ။ ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမရွိရင္ေတာင္၊ အနာဂါတ္ စိတ္ကူးေတြ၊ ၀ိညဥ္ေတြက ၿမန္မာၿပည္မွာ ေနၾကတာပါဘဲ။ သူတို ့လိုဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ဘ၀ေတြကိုရုန္းေနၾကတာပါဘဲ။ နဲနဲ ပိုကံေကာင္းခ်င္လဲ ေကာင္းမွာေပါ့ေလ။ ဒီဘေလာဂ့္ကို ေရးနိုင္၊ ဖတ္နိဳင္တယ္ ဆိုကတည္းက။ သူတို ့ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ ့ေလာက္ ကံမေကာင္းရွာဘူး။ သူတို ့က ၿမန္မာၿပည္မွာ လူမ်ားစုပါ။ ဆရာမေရးတာဖတ္ၿပီး တစ္ခုခုလုပ္မ်ားေပးလို ့ရရင္ လုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္။ လုပ္ေပးခြင့္ရဖို ့လဲ ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဆရာမလက္ရာေလး၊ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါဦးခင္ဗ်ာ။ ခ်ယ္ရီသစၥာ စာၾကည့္တိုက္ရဲ ့ အဖိုးမၿဖတ္နိဳင္တဲ ့ရတနာေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ီDownload from Uploading
Download from Send Space
Cherry Thitsar Myanmar Library
Tags: Myanmar Literature Library
No comments:
Post a Comment