အဆံုးသက္မွားတဲ့ကဗ်ာ တဖ်တ္ဖ်တ္ လင္းလက္ေနတယ္ ထင္ရေပမဲ့ . . . . အထပ္ထပ္ နစ္လာေနတဲ့ ဘ . . ၀ . . . . ေရွ႕တစ္လွမ္း တိုးခ်င္ေနမဲ့ ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္မိေနသလို ငါ့ေရးတဲ့ ငါ့သမိုင္းကလဲ နက္သထက္ နက္ေမွာင္ေနဆဲ . . . . . . . . . . ေျပာေနႀကတယ္ . . . . စကားေတြ . . . . ငါမသိဘူး . . . . ႀကားေနရတယ္ . . . . အသံေတြ . . . . ငါမသိဘူး . . . . ျမင္ေနရတယ္ . . . . မျမင္ဖူးတာေတြ . . . . ငါမသိဘူး . . . . ငါေရးေနတဲ့ ငါ့သမိုင္းထဲမွာလည္း မသိတာေတြနဲ႔ပဲ မသိသလိုေနရဦးမွာေပါ့ . . . . . . . . . . . ေသေသသပ္သပ္ တြန္းပို႔ခံလိုက္ရတဲ့ အနာဂတ္ လက္က်န္တပိုင္းတစမွာ ဒုကၡေတြက လိပ္စာမမူပဲေရာက္လာတယ္ ငါကိုယ္တိုင္ လိပ္တဲ့ ထမင္းလိပ္က ငါ့ကို ျပန္လိပ္ေနလို႔ ငါေရးတဲ့ ငါ့သမိုင္းထဲမွာလည္း ငါကိုယ္တိုင္ လွိမ့္ေနရဆဲပါပဲ. . . . . . . . . . . . . နိဒါန္းဆြဲထုတ္မရတဲ့ နိဂံုး အဓိပၸါယ္ဆက္မရတဲ့ စကားလံုး အဆံုးသတ္မွာ ေတြေ၀ေနတဲ့ သတ္ပံုမွား ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ငါေရးေနတဲ့ ငါ့သမိုင္းကလဲ ေ၀၀ါးလြဲမွား ေနဆဲ . . . . . . . . . . . .